معنای سکوت*
ساعت ۱٢:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/٦ 


معنای سکوت*

روزهای زیادی از اعزام ناباورانه تیم ملی هیمالیانوردی ایران به هیمالیای پاکستان آن هم به مقصد «اسکاردو» و کمپ پیشرفته «گاشربروم یک» می گذرد ناباورانه برای اینکه به استناد اظهارات مقامات مسئول بنا به مشکلات جدی مالی، اعزام تیم منتفی شد ولی در آخرین فرصت ها ـ بخوانید در نامناسب ترین زمان ـ و با وجود گذشتن فصل صعود، این اعزام صورت گرفت و این تیم شکننده با حادثه ای مواجه شد که موج نوی هیمالیانوردی ایران را با یکی از بزرگ ترین تراژدی های ممکن است مواجه ساخت.

عزیمت تیم در سکوت و بی خبری و یا شاید بی تفاوتی صورت گرفت، اما حادثه ای که حداقل توانستند هشت روز آن را پنهان نگاه دارند، بالاخره همچون غریوی مکرر در ارتفاعات طنین انداخت و به گوش همه ‌ـ ورزشی و غیر ورزشی ها ـ رسید و به دنبال آن ده ها هزار کلمه خبر، هزاران سطر یادداشت و مقاله و حتی صدها عکس و... پیرامون این حادثه انتشار یافت.

در میان این اطلاعات، بسیاری از موضوعات رنگ و بوی استفهامی و بعضاً انتقادی به خود گرفتند و از ابتدا نگاه ها را متوجه مردان طراز اول ورزش کشور (رئیس سازمان تربیت بدنی و رئیس فدراسیون کوهنوردی) کرد. به طوری که ریاست محترم مجلس شورای اسلامی در زمان قرائت تذکر ده نماینده مجلس در این خصوص خود نیز به آنها ملحق شد و بر پیگیری موضوع تاکید کرد! (9/6/82 رادیو مجلس) «مهرعلیزاده» با خطایی که در مقابل دوربین گفت و گوی ویژه خبری شبکه 2 سیما (5/6/82 ساعت 23:55) مرتکب شد ـ به همان میزان که برخی تلاش کردند از انتشار خبر حادثه در ساعات و روزهای اول جلوگیری کنند و با صدور اطلاعیه ای مبنی بر سلامت کامل اعضا تیم موجبات انحراف افکار عمومی و حتی مسؤلان کشوری را حداقل برای 8 روز فراهم ساختندـ باید پاسخگو باشد.

برای وجود قصور و کوتاهی مقامات ورزشی کشور در خصوص اطلاع رسانی اتفاق نظر کاملی به چشم می خورد. اما نکته بسیار مهم در این خصوص با توجه به مقطع زمانی پس از انتشار خبر مصدومیت جدی قهرمان طلایی هیمالیانوردی کشور «محمد اوراز» آن هم توسط خبرنگار صدا و سیما در پاکستان که شاهد انتشار حجم زیادی خبر و تصویر بودیم. سیاست «سکوت» در پاسخگویی به سئوالات و انتقادات مطرح شده، در پیش گرفته شد.

البته سازمان عظیم ورزش چندان هم سکوت نکرده است و تا امروز 2 پیام بسیار مهم منتشر ساخته است! ولی تا این ساعت در هیچ مصاحبه مطبوعاتی یا گفت و گویی ویژه خبری دعوت نشده اند تا به هزاران ابهام موجود در خصوص اعزام تیم ملی هیمالیانوردی در سال 82 و یا موضوعات بسیار حیرت آور تدفین این نامدارترین پهلوان کوهنوردی کشور در زادگاهش پاسخ دهند.

فدراسیون کوهنوردی نیز استراتژی مناسبی را اتخاذ نکرده است و به پرسش های مطرح پاسخ نداده است. ولی این استراتژی محورهای دیگری نیز دارد، از جمله تاکید بر این موضوع که «محمد اوراز» قهرمان بی بدیل و منحصر به فرد هیمالیانوردی ایران از چنان جایگاه علمی و عملی قوی و مستحکمی برخوردار بود که خود تصمیم به انجام این صعود با وجود حداقل 2 بار ناکامی با توجه به تمامی جوانب گرفته است! پس نمی توان انتقادی را متوجه سرپرستی تیم و نهایتاً تشکیلات کوهنوردی کشور نمود. والسلام قصه تمام!

شاهدی عینی بر این ادعا برنامه نیم روزی پنجره مورخه 22/6/82 از شبکه 3 بود که سرپرست محترم تیم صعود به گاشربروم یک اقای اقبال افلاکی در چند مقطع به وضوح بر این موضوع تاکید نمود اما در پایان سخنانش خطاب به مردان رسانه ای توصیه کرد زندگی گذشته این قهرمان را به تصویر بکشند! به مردم بشناسانند این پهلوان گمنام ایران زمین را.

بدون شک «سکوت!سرشار از ناگفتنی هاست».اما همین بسیار ناگفتنی ها که در سکوت افراد نهفته است هر یک هزاران جنبه و معنای مختلف را با خود دارند. برای مثال «سکوت» ریاست سازمان تربیت بدنی با «سکوت» ریاست فدراسیون کوهنوردی متفاوت و یا همه این سکوت ها با «سکوت» غم بار ورود پیکر «محمد» به فرودگاه ارومیه و آن نیز با «سکوت» انتقال شبانه پیکر این قهرمان ملی به زادگاهش متفاوت است!



* - فرشید فاریابی. روزنامه شرق. سه شنبه 25/6/82 شماره 19.


کلمات کلیدی: